Op 13 maart 2025 spraken we met de familie Besjes. over hun bijzondere band met Ons Kinderhuis (OKH). Geert Besjes. en zijn vrouw Thea vierden onlangs hun 60-jarige huwelijk, en hun kinderen Adri, Dirk en Annie Besjes, groeiden op als schipperskinderen in de organisatie. Geert heeft niet alleen een groot deel van zijn jeugd in OKH doorgebracht, maar er later ook jarenlang gewerkt.

Van schipperskind tot medewerker

Geert verbleef op zesjarige leeftijd (vanaf 1950) in OKH en bleef daar tot zijn veertiende. In de jaren ‘80 keerde hij terug, ditmaal als medewerker. "Ik begon als klusjesman, maar deed eigenlijk van alles," herinnert hij zich. "Zelfs pedagogische taken kwamen op mijn pad. Het was een echt Gezinshuis."

Zijn jeugdherinneringen aan OKH zijn levendig. Op de vraag of hij een anekdote kon delen, lacht hij: "De bevroren washandjes! Dat was iets waar we als kinderen mee te maken kregen in de winter." Zijn broers F. en N., eveneens oud-bewoners en schipperskinderen, verbleven ook in Ons Kinderhuis. Destijds betaalden schippersouders een bijdrage om hun kinderen in Ons Kinderhuis te laten verblijven. Dit bracht inkomsten in Ons Kinderhuis die hard nodig waren, en zorgde voor een sterke band tussen de gezinnen en de organisatie.

Een tehuis met een missie

OKH begon rond 1950 en had later zelfs een eigen kinderboerderij. Tante R., een bekend gezicht in de organisatie, reisde rond om het bestaan van OKH onder de aandacht te brengen. "Voor veel christelijke gezinnen was het een geruststelling dat hun kinderen in een omgeving opgroeiden waar dezelfde normen en waarden golden," vertelt Geert. Ook neven en nichten van de familie Besjes vonden hun weg naar de organisatie.

Boekenwinkel en geloof

Naast zijn werk in OKH baatte Thea en Geert in de jaren ‘80 een evangelische boekenwinkel uit in Hasselt, die later naar Genk verhuisde. "Boven de winkel hielden we kerkdiensten. Dankzij mijn voltijdse job als klusjesman kon Thea de winkel blijven runnen," vertelt hij.

Foto’s van de beginjaren van OKH tonen hoe nauw Geert bij de ontwikkeling van het huis betrokken was. "Ik herinner me de 40.000 betonblokken die we met de hand hebben gesjouwd. Ook de oude directeurswoning werd gebruikt en bood onderdak aan een zestal oudere jongens."

Wat betekent OKH?

Op de vraag wat OKH voor hem betekent, antwoordt Geert zonder aarzeling: "Een goed huis voor onze kinderen. Als er geen plaats was, werd er plaats gemaakt. Tante R. sliep zelfs in bad om haar bed af te staan aan een kind dat onderdak nodig had."

"Ik ben aan wal gegaan en fulltime klusjesman geworden," zegt hij met een glimlach. "Maar eigenlijk was ik altijd veel meer dan dat. OKH was en blijft een deel van mijn leven." De sfeer in OKH was hecht. "Iedereen kende elkaar, we waren als een familie. De tantes en ouders hadden meer contact met elkaar dan nu. Het personeel kende elkaar goed en opvoeding gebeurde samen," vertelt G. "Zelfs vakanties waren een gezamenlijke beleving. Tante J. durfde echter nooit de boot op, ze kon niet zwemmen en had er angst voor."

Geert zelf heeft, na zijn verblijf in OKH vier jaar als matroos bij zijn vader gewerkt voordat hij zijn eigen boot kreeg en op eigen benen ging staan. Ook in zijn werk als klusjesman bij OKH zag hij veranderingen. "Vroeger schreef je gewoon op wat je gedaan had, nu moet alles geregistreerd worden in een tool. Maar we hielpen toen ook met begeleiden, je was eerst een persoon (Oom Geert) en daarna kwam de taak."

Een bijzondere anekdote gaat over Tante R. en haar symbolische berkenboom met drie stammen, die volgens haar de Vader, Zoon en Heilige Geest symboliseerde. "Tot op een dag een gemeentewerker zonder overleg een stam wegzaagde. Toen was het kot te klein!"

De drijfveer: dienstbaarheid en verbondenheid

Op de vraag ‘Wat maakte dat Geert elke dag de afstand naar zijn werk aflegde?’ antwoorde hij. "Dienstbaarheid was mijn liefdestaal," zegt hij. "Ik deelde dezelfde normen en waarden als de organisatie, het voelde als thuis. Als schipper hielden we zelfs kerkdiensten op de boot en speelden we muziek. De tantes werden familie, en dat contact is er nog steeds."

Ook de volgende generatie Besjes blijft betrokken bij OKH. Geert herinnert zich hoe zoon Dirk als kind vaak ziek werd van heimwee als hij naar OKH moest. "Elk afscheid was een trauma. Onze boot lag soms in Parijs, en dan moesten we helemaal naar Antwerpen en Genk rijden. Dirk bevestigd dit verhaal. Later zag hij hoeveel zijn ouders voor hem en zijn zussen deden."

Dirk heeft zelf ook in OKH gewoond. "Het afscheid nemen en ‘heimwee’ staan me het meeste bij," vertelt hij. Toch heeft hij ook veel mooie herinneringen. Als voormalig dominee in Maastricht leidt hij nu een organisatie voor mensen met psychiatrische problemen en is (zorg-) coördinator van 460 Oekraiënse vluchtelingen. "Tijdens een vergadering over de toekomst van de zorg te Maastricht vertelde ik hoe mijn verblijf in OKH me gevormd heeft als bewogen zorgprofessional Het verschil tussen pech en geluk is klein, en door OKH heb ik dat zelf mogen ervaren." Ik had ouders en anderen niet!

Dienstbaarheid is voor hem een manier om liefde te uiten. De wisselwerking tussen OKH en zijn roeping als dominee is onmiskenbaar; het heeft zijn overtuiging en geloof diepgaand gevormd. De waarden die hij van huis uit meekreeg, vond hij terug in OKH en kon hij daar verder ontwikkelen. Eigenschappen zoals trouw, dienstbaarheid en liefde hebben niet alleen zijn roeping versterkt, maar gaven hem ook nieuwe perspectieven.

‍