Wie terugkijkt op de beginjaren van Ons Kinderhuis, kan niet om de naam van de heer Lukasse heen. Als voorzitter van de organisatie, een rol die hij maar liefst 25 jaar vervulde, was hij een drijvende kracht in een woelige maar hoopvolle periode. Hij werkte nauw samen met een netwerk van christelijke zakenmensen – “de vrienden van Genk” – die vanuit Vlaanderen en Nederland de werking financieel ondersteunden. Sponsoring, giften en morele steun waren van levensbelang, want Ons Kinderhuis had in de beginjaren geen erkenning en draaide volledig op de vrijgevigheid van de achterban.

De financiële situatie was op dat moment precair, zeker rond het huis op de Nieuwe Kuilenweg. Maar de solidariteit was groot. Elk jaar werd de “Ons Kinderhuis-dag” georganiseerd als blijk van waardering voor de Vlaamse en Nederlandse supporters. Met Bijbelwoorden, zorg, muziek en ludieke optredens groeide dit uit tot een bekend en gewaardeerd evenement.

De heer Lukasse herinnert zich de bouw op de Erfstraat alsof het gisteren was. Die begon in 1963 en was volledig gefinancierd door giften. In 1964 stond het gebouw er, maar pas in 1973 volgde de officiële erkenning. “Er werd gebeden, en de dag erna kwam de oplossing,” vertelt hij over een anekdote rond het tekort aan dekens. Een verhaal dat ook Wilma zaliger ooit met ontroering deelde.

Een centrale figuur in die tijd was tante Rie, die het belang van de achterban als geen ander begreep. Zij nam het initiatief voor de Kinderhuisdag en wist zelfs dominee Gravendeel te overtuigen om eerst Ons Kinderhuis te bouwen, vóór de kerk. Zo gebeurde het ook: de kerkdiensten vonden aanvankelijk plaats in de kelder van Ons Kinderhuis.

Ook bijzonder is het verhaal over monsieur Bouma, de architect die oorspronkelijk betrokken werd voor de kerk, maar diep geraakt werd door de kinderen van het Kinderhuis. Hij stortte zich vol overgave op het project. De achterban hielp intussen enthousiast mee: er werden 40.000 bakstenen met de hand gemaakt voor de bouw, die uiteindelijk twee jaar duurde.

De verhalen uit die tijd zijn indrukwekkend. Niet alleen omdat ze tonen wat mogelijk is met inzet en samenwerking, maar vooral omdat ze getuigen van een diep geloof. Een geloof dat ook vandaag nog inspireert: zelfs als de droom te groot lijkt, blijft vertrouwen het begin van alles – zolang we die droom ook durven omzetten in actie.

Gedreven door Geloof – de verhalen gaan verder

Herinneringen en inzichten van de heer Lukasse

Het enthousiasme en de inzet in de beginjaren van Ons Kinderhuis waren ongezien. De heer Lukasse vertelt met een glimlach over A., die in driedelig kostuum stenen ging bakken. Iedereen wilde op zijn manier bijdragen. “Er was zoveel goesting om van betekenis te zijn,” zegt hij. “De twee geboden kwamen tot leven in Ons Kinderhuis: heb God lief boven alles, en je naaste als jezelf.” Die geest van toewijding is tot op vandaag voelbaar in vzw CAS, ook al is de werking intussen sterk geëvolueerd.

De stenen die destijds met de hand gemaakt werden, dienden niet alleen voor de bouw. Ze werden ook verkocht – aan 40 frank per stuk – om extra middelen in te zamelen. Met geloof, inzet en creativiteit werd telkens opnieuw het onmogelijke mogelijk gemaakt.

Ook binnen de kerk ging het snel. De heer Lukasse was jarenlang actief als ouderling-voorganger. Zeven jaar na de bouw van Ons Kinderhuis werd de kerk verbouwd, en daarna voelde hij een nieuwe roeping: een gemeente stichten. Na gebed en bezinning kreeg dit concreet vorm in Bilzen. Dankzij jongeren uit de gemeente van Genk en – opnieuw – een wonderlijk toeval, kwam er op het juiste moment een pand vrij voor logement. Zo werd ook daar een gemeenschap gebouwd, letterlijk en figuurlijk.

Ons Kinderhuis was er voor iedereen – gelovig of niet. Het groeide uit tot een warme plek waar mensen elkaar vonden en zich engageerden: Annie Moechaerts en haar man die muziek brachten, Ria De Jong die prachtig kon zingen, tante Rie die naast de kinderzorg ook ouderen begeleidde, en Herman Spaargaren die tot op vandaag betrokken is als lid van de algemene vergadering.

Wat de heer Lukasse als zijn levensmotto beschouwt? “Doe wel en zie niet om.”

Zijn antwoord op de vraag wat zeker bewaard moet blijven: “Gedrevenheid door geloof.”

En wat geeft stof tot nadenken?

“Vandaag zie je hoe groot de invloed van sociale media is op jongeren. In leefgroepen kan dat voor heel wat onrust zorgen,” vertelt de heer Lukasse. “Het is goed om jongeren bewust te maken van wie ze zijn, waarom ze bepaalde keuzes maken en waar ze naartoe willen in het leven. Soms helpt het dan om even los te komen van alle prikkels van buitenaf, en terug te keren naar rust, eenvoud en duidelijke waarden.”

Zijn verhalen getuigen van visie, vertrouwen en verbondenheid – een rijke erfenis om te koesteren en verder te dragen, samen met de nieuwe generaties.

‍